پند پیشینیان

اما در دغدغه های تمام نشدنی این روزها امشب تنها به دو دلیل و انگیزه  پای در این دنیای مجازی می گذارم دنیایی که احساس در آن سیال تر از دنیای واقعی جریان دارد. ابتدا برای عزیزانی که در خاطرات خوش دیروز من جای دارند. دانش آموزان خوب ،مهربان و با معرفت  روزهای نه چندان دور که از شون انرژی گرفتم اونهایی که بزرگوارنه  خاطره معلم سخت گیر قدیمی شون رو درگوشه ای ازگذشته شون حفظ  کردند و با گفته هاشون دلم رو آروم کردند و روزهایی  ترک خورده را ترمیم.

و برای خوبانی که این روزها با وجود مشغله ی درسی و کاری ، پا به پایم  صادقانه و بدون کمترین چشم داشت کار کردند.عزیزانی که درانبوهی ازکارهای انجام نشده درهیاهوی آدمهایی که بیشتر سیاه لشکر بودند پاسخی آرامش بخش  شدند بر سوال ذهن آشفته ی من که :آیا خوب تموم میشه؟ دانش آموزان و دوستانی که دست مایه شان محبت بود ومهربانی.

برای همه ی شما خوبان دیروز و امروز آرزوی شادکامی می کنم.به قول یکی از دوستان هماره در ترقی و نیک افزونی باشید.

زندگي خالی نيست:
              مهرباني هست،
                        سيب هست،
                                 ايمان هست.