می خواهم برگردم به روزهای کودکی آن زمان ها که :

   پدر تنها قهرمان بود .
      عشــق، تنـــها در آغوش مادر خلاصه میشد
          بالاترین نــقطه ى زمین، شــانه های پـدر بــود ...
              بدتـرین دشمنانم، خواهر و برادر های خودم بودند .
                       تنــها دردم، زانو های زخمـی ام بودند.
                           تنـها چیزی که میشکست، اسباب بـازیهایم بـود
و معنای خداحافـظ، تا فردا بود.

                                                    "مرحوم پناهی"