در جایی خوندم:مردمان دوره باستان ارزش سفر تنهایی و شب پایی توام با سکوت در کنار آتش و پژوهش بصیرت را شناخته بودند....

در روزگار ما که فناوری تا عمیق ترین بخش ذهن ما نیز پیش رفته و سکوت و خلوت تنهایی مان را ربوده دیگه جایی برای تنها بودن نمونده ...بد نیست هر از گاه فضایی از سکوت و انزوا برای خودمون فراهم کنیم ... و شاید در این کنکاش بی صدا به این مسئله بیندیشیم که دقیقا چه چیز در زندگی مان از تعادل خارج است؟؟؟